Zespół cieśni nadgarstka (CTS)

Przebieg objawów zespołu cieśni nadgarstka

Niektóre osoby na początku odczuwają przez lata jedynie łagodne dolegliwości, które pojawiają się i ustępują. Większość osób dotkniętych tą dolegliwością odczuwa jednak trwałe dolegliwości, które nasilają się z upływem czasu, a zwłaszcza po dużym obciążeniu, w czasie ciąży oraz po urazach ramienia.

Pierwsze objawy zespołu cieśni nadgarstka pojawiają się zazwyczaj w nocy lub wczesnym rankiem, a także po wysiłku fizycznym wykonywanym przy zgiętych nadgarstkach. Kciuk, palec wskazujący, środkowy i ewentualnie serdeczny są zdrętwiałe po stronie dłoniowej (palmare). Ponadto osoby dotknięte tą dolegliwością odczuwają, że ich dłoń jest zimna.

W miarę postępu choroby uczucie drętwienia może prowadzić nawet do drętwienia rąk. Często towarzyszy temu mrowienie lub uczucie kłucia w palcach i dłoniach. Bóle nasilają się i pojawiają się spontanicznie, a nawet w sposób ciągły, również w ciągu dnia. Mogą promieniować w kierunku ramienia lub barku. Inne objawy to pogorszenie czucia dotykowego, a także utrata zdolności motorycznych oraz siły w dłoni.

W bardzo zaawansowanym stadium rano pojawia się sztywność i obrzęk palców. Ponadto może dojść do zaniku mięśni w okolicy nasady kciuka, a także do ograniczeń funkcjonalnych, a nawet paraliżu.

Samodzielne testy na zespół cieśni nadgarstka

Osoby, które podejrzewają u siebie zespół cieśni nadgarstka i czekają na wizytę u lekarza, mogą samodzielnie wykonać kilka testów. Testy Phalena i Hoffmanna-Tinela można zasadniczo przeprowadzić również w domu. Dodatkowo można sprawdzić, czy kciukiem można dosięgnąć czubka małego palca. W teście z butelką należy objąć dłonią zwykłą butelkę. W zaawansowanym stadium choroby nie jest to już możliwe z powodu zaniku mięśni opuszki kciuka. W ten sposób można wykluczyć lub potwierdzić podejrzenia. W przypadku utrzymujących się dolegliwości należy zawsze zasięgnąć porady lekarza.

Zaawansowane stadium: operacja

Jeśli choroba jest już w zaawansowanym stadium, a inne metody leczenia nie przynoszą wystarczających efektów, konieczna może być operacja. Może ona złagodzić dolegliwości lub całkowicie je wyeliminować, jednak nie jest pozbawiona ryzyka.

Podczas operacji przecina się więzadło nadgarstkowe, które biegnie po stronie zginanej kości nadgarstka. W ten sposób odciąża się nerw pośrodkowy. Dostępne są dwie metody operacyjne:

zabieg otwarty (dostęp poprzez nacięcie skóry (ok. 4 cm) po wewnętrznej stronie nadgarstka)

zabieg endoskopowy (dostęp poprzez niewielkie nacięcia skóry na dłoni i nadgarstku)

Obie metody są równie skuteczne i wiążą się z podobnym ryzykiem. Po operacji endoskopowej blizny są nieco mniejsze, rekonwalescencja przebiega częściowo nieco szybciej, a pacjent może wcześniej powrócić do pracy. Zazwyczaj operacja wykonywana jest ambulatoryjnie w znieczuleniu miejscowym dłoni lub ramienia. Zabieg trwa często mniej niż 30 minut.

W większości przypadków pacjenci nie odczuwają dolegliwości po operacji – jednak w przypadku uszkodzeń nerwów może to potrwać kilka tygodni lub miesięcy. Ból ustępuje często szybciej niż zaburzenia czucia. Wieloletnie uszkodzenie nerwów sprzed zabiegu nie może zostać całkowicie cofnięte. W ramach dalszego leczenia nadgarstek jest zazwyczaj unieruchamiany za pomocą ortezy, np. JuzoPro Manu Xtec Palmar. Przez 2 do 3 tygodni należy oszczędzać operowaną rękę. Pełne obciążenie jest możliwe po 6 do 8 tygodniach.