Przejdź do treści

Żylaki

Wiedza na temat żylaków

Żylaki – według szacunków europejskich stowarzyszeń zawodowych, 50% Europejczyków cierpi na nie w którymś momencie swojego życia. Tutaj dowiesz się wszystkiego, co musisz wiedzieć o żylakach: od objawów i przyczyn po metody leczenia i środki zapobiegawcze.

Tył nogi, na którym widać żylaki

Czym są żylaki?

Żylaki to węzłowato poszerzone, częściowo wypukłe odcinki żył, które widocznie wiją się pod skórą. Do typowych objawów należy niebieskawe zabarwienie. - Nacińska nazwa żylaków brzmi „varix” ( „varis” - węzły), a sama choroba zwana jest warikozą.

Żylaki spowodowane są przez niedomykające się zastawki żylne. Powoduje to zaburzenie transportu zwrotnego krwi. Ciśnienie w naczyniach rośnie. Ściany żył nie wytrzymują narastającego ciśnienia wewnętrznego, zużywają się, i rozwijają się żylaki. Z biegiem czasu żylaki powodują ból i inne dolegliwości. Główną przyczyną jest wrodzona słabość ścian żył lub zastawek żylnych.

W jakich miejscach pojawiają się żylaki?

Żylaki mogą powstawać w różnych miejscach na ciele. Najczęściej dotknięte są żyły powierzchowne nóg, w tym ich dwóch głównych pni, żyła odpiszczelowa i żyła odstrzałkowa. Mogą również rozwijać się na udach i w zgięciach kolan.

Żylaki poza nogami występują na odbycie (hemoroidy), na jądrach (żylaki powrózka nasiennego), na przełyku (żylaki przełyku) oraz na twarzy (teleangiektazje). Zasadniczo mogą wystąpić w dowolnym miejscu, ale najczęściej występują na nogach.

Z jakimi objawami wiążą się żylaki?

W większości przypadków żylaki nie wykazują żadnych objawów, na dalszym etapie mogą wystąpić różne objawy takie jak uczucie napięcia lub ciężkości, swędzenie i nocne skurcze stóp lub łydek. Ponadto powszechny jest obrzęk nóg spowodowany gromadzeniem się wody w tkance. W zaawansowanym stadium pogrubione żyły można zobaczyć przez skórę w typowej dla nich wijącej się i rozgałęzionej formie. Pacjenci często zgłaszają również uczucie wzmożonego ciepła w nogach. Skóra w okolicy żylaków może przybrać brązowawy kolor i wyglądem przypominać pergamin. Może wystąpić bliznowacenie skóry, tkanki podskórnej i powięzi oraz wyprysk zastoinowy. Czasami pacjenci z żylakami cierpią również na grzybicę skóry lub paznokci stóp.

W letnich temperaturach, w ciągu dnia lub po staniu lub siedzeniu przez dłuższy czas mogą nasilać się obrzęk, ból, uczucie napięcia i ciężkości. Z wyglądu żylaków nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku na temat objawów. Ledwo widoczne żylaki mogą być bardzo bolesne, podczas gdy wyraźne żyły niekoniecznie muszą sprawiać ból.

Oprócz tych objawów osoby dotknięte chorobą często postrzegają zmiany skórne jako nieestetyczne. Unikają pokazywania nóg. Cierpienie może stać się tak dotkliwe, że rozważają leczenie nawet bez poważnych objawów fizycznych.

Z jakimi powikłaniami wiążą się żylaki?

Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ)

Jeśli w żyłach powierzchownych latami tworzą się ciężke żylaki, a w żyłach głębokich pojawiają się zakrzepy, wraz z upływem lat lub dekad mogą one przekształcić się w przewlekłą niewydolność żylną - przewlekłą niewydolność żylną (PNŻ). 

 

Powierzchowne zapalenie żył

Ze względu na mniejsze natężenie przepływu w żylakach zwiększa się ryzyko powstawania zakrzepów. Gdy dojdzie do zapalanie żylaków, mowa o powierzchownym zapaleniu żył. W tym przypadku konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie specjalistycznego leczenia, aby nie dopuścić do rozprzestrzenienia się choroby do układu żył głębokich i zapobiec zakrzepicy.

Zakrzepica żył głębokich (flebotromboza)

Żylak może sprzyjać rozwinięciu się zakrzepicy żył głębokich (flebotrombozy) . Krem gromadzi i skleja się, tworząc zakrzep. Noga zaczyna puchnąć. Jeśli powikłanie nie zostanie natychmiast poddane leczeniu, zastawki żylne mogą ulec nieodwracalnemu uszkodzeniu. Ponieważ części zakrzepu dostają się aż do płuca i mogą powodować w nim zatorowość, zakrzepica żył głębokich może zagrażać życiu.

Owrzodzenie żylne podudzi (ulcus cruris)

Jeśli pogarszająca się choroba żylakowa nie jest leczona przez lata, istnieje ryzyko, że krew żylna będzie uciekać do układu żył powierzchownych i coraz bardziej zatapiać się w podudziu. Skóra w okolicy kostki może zostać uszkodzona na tyle, że ​​nie będzie już w stanie wytrzymać nacisku, co może skutkować owrzodzeniem żylnym podudzia (ulcus cruris).
 

Jakie są przyczyny powstawania żylaków?

Żylaki są najczęściej spowodowane predyspozycją genetyczną. Odziedziczone osłabienie żył lub tkanki łącznej powoduje zużycie żył. Drugą główną przyczyną jest zaawansowany wiek. Długotrwałe obciążenie żył, które codziennie pracują, osłabia stabilność ścian żył, a tym samym uniemożliwia całkowite zamknięcie zastawek żylnych.

Główne przyczyny powstawania żylaków:

Odziedziczone osłabienie żył i tkanki łącznej
Postępujący wiek

Rzadkie przyczyny lub czynniki wzmacniające:

Urazy nóg
Przebyte choroby układu krążenia, na przykład zakrzepica żył głębokich
Konsumpcja nikotyny i alkoholu
Nadciśnienie tętnicze
Brak ruchu (np. praca w pozycji stojącej lub siedzącej)
Nadwaga
Zmiany hormonalne, takie jak ciąża lub menopauza(Większość żylaków związanych z ciążą znika całkowicie po porodzie).
Zażywanie leków hormonalnych (np. pigułek antykoncepcyjnych)
Nadwaga
Buty na wysokim obcasie
Nadmierna ekspozycja na ciepło

Żylaki dotykają około 20 procent więcej kobiet niż mężczyzn. Jednak powikłania zatorowości płucnej rozkładają się równomiernie, co wynika z faktu, że mężczyźni zwykle zasięgają porady lekarskiej później.

W jaki sposób można zapobiec powstawaniu żylaków?

Nawet jeśli żylaki są w większości uwarunkowane genetycznie, są rzeczy, które możesz zrobić, aby im zapobiec. W ten sposób można całkowicie zapobiec powstaniu niektórych żylaków lub zatrzymać ich pogorszenie. Na elastyczność ścian żył i niezakłócony przepływ krwi można bowiem pozytywnie wpływać, niezależnie od tego, czy istnieje zwiększone ryzyko, czy nie.

Środki zapobiegawcze:

  • Prewencyjne noszenie podkolanówek uciskowych
  • Regularne uprawianie sportów wytrzymałościowych (pływanie, chodzenie itp.)
  • Gimnastyka żylna
  • Ruch w życiu codziennym (np. wchodzenie po schodach, podnoszenie palców u stóp i pięt podczas siedzenia, regularne wstawanie)
  • Niekrzyżowanie nóg
  • Naprzemienny prysznic przy żylakach
  • Picie odpowiedniej ilości wody
  • Odpowiednie ubranie (nieuciskające, płaskie buty z miękką podeszwą lub od czasu do czasu chodzenie boso)
  • Zdrowa dieta (zbilansowana i bogata w błonnik, kwasy tłuszczowe omega-3)
  • Unikanie nadwagi
  • Leczenie nadciśnienia tętniczego
  • Podnoszenie nóg
  • Unikanie intensywnego ciepła, jak w saunie lub na gorącym słońcu
  • Masaż olejkami poprawiającymi krążenie

 

Diagnostyka żylaków

Specjalizacje medyczne poświęcone żylakom to interna, angiologia, flebologia oraz specjalistyczna medycyna ogólna.

Pierwszym etapem badania jest wywiad lekarski, czyli wyjaśnienie historii rodziny i czynników ryzyka. Po tym następuje badanie palpacyjne i obserwacja dotkniętych żył, zwłaszcza ujścia żył powierzchownych do układu żył głębokich w pachwinach, zgięciach kolan i na podudziach. Pacjent przyjmuje kolejno pozycję stojącą, siedzącą i leżącą. Podwyższona temperatura skóry, stwardnienie, zaczerwienienie skóry lub obszary wrażliwe na nacisk mogą wskazywać na zapalenie żył powierzchownych. Badane jest tętno na stopie

Najczęstszą procedurą diagnostyczną w przypadku żylaków jest badanie ultrasonograficzne za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej kodowanej kolorem. Pozwala to na jednoznaczną identyfikację zaburzeń krążenia, zastawek żylnych, które nie zamykają się całkowicie, oraz stopnia uszkodzenia żył. Kierunek przepływu krwi można przedstawić za pomocą skali kolorów.

Reflektografia światłowodowa rejestruje funkcję pompowania krwi przez żyły, a pletyzmografia okluzyzja żył — pojemność i odpływ. Te dwie metody są nadal powszechne, zwłaszcza w kontekście obserwacji ciężkich chorób żylnych oraz przed i po operacjach.

Pomiary ciśnienia były powszechnie stosowane w przeszłości. Obecnie zostały one w większości zastąpione nowoczesnymi i bardziej niezawodnymi metodami badawczymi, w tym nowymi metodami obrazowania. Rzadko stosuje się również badania rentgenowskie z kontrastem (flebografia). Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (flebografia spinowa jądra) lub tomografia komputerowa z kontrastem są stosowane tylko w przypadku rzadkich obrazów klinicznych.

Badania laboratoryjne poszczególnych czynników krzepnięcia krwi mogą być ważne w przypadku zakrzepicy żył głębokich lub nawet zatorowości bez widocznej przyczyny.

Klasyfikacja żylaków

Żylaki można sklasyfikować na podstawie różnych kryteriów:

Klasyfikacja według przyczyny powstania

  • Żylaki pierwotne, idiopatyczne (bez możliwej do zidentyfikowania przyczyny) spowodowane predyspozycją genetyczną (około 95% przypadków)
  • Żylaki wtórne w wyniku innych chorób żył, takich jak zakrzepica żył głębokich, utworzenie obiegu obwodowego przez układ żył powierzchownych (ok. 5% przypadków)

Klasyfikacja według stopnia nasilenia objawów

Stopnie nasilenia rozróżnia się na podstawie klasyfikacji przewlekłej niewydolności żylnej (CVI) według Widmera, zmodyfikowanej przez Marshalla.

  • Żylaki I stopnia: brak dolegliwości, brak powikłań
  • Żylaki II stopnia: dolegliwości (zaburzenia czucia, swędzenie, uczucie ciężkości, uczucie napięcia, niewielka skłonność do obrzęków, skurcze łydek, ból itp.); brak powikłań
  • Żylaki III stopnia: dolegliwości (jak w przypadku stopnia II, lecz o większym stopniu nasilenia; Powikłania: zmiany troficzne skóry (stwardnienie, pigmentacja, egzema itp.); Zapalenie żylaków
  • Żylaki stopnia IV: dolegliwości (jak w przypadku stopnia III); powikłania (jak w przypadku stopnia III, lecz o większym stopniu nasileniu); owrzodzenie żylne podudzi (ulcus cruris)

Klasyfikacja według nasilenia objawów

Manifestację kliniczną żylaków rozróżnia się tutaj według klasyfikacji CEAP** (158, 239, 267). Ta klasyfikacja jest uznawana na całym świecie.

  • C0: Brak widocznych objawów niewydolności żylnej
  • C1: Teleangiektazje (pajączki) i żylaki siateczkowe
  • C2: Żylaki bez objawów CVI (przewlekłej niewydolności żylnej)
  • C3: Żylaki z obrzękiem
  • C4: Żylaki ze zmianami skórnymi
  • C4a: Żylaki z pigmentacją, egzema
  • C4b: Żylaki z dermatoliposklerozą (przewlekłe zapalenie skóry), atrophie blanche (białe blizny atroficzne)
  • C5: Żylaki z zagojonym owrzodzeniem
  • C6: Żylaki z czynnym owrzodzeniem

Stopnie od C1 do C6 można również określić jako A = asymptomatyczny lub S = symptomatyczny.

** CEAP oznacza „Clinical condition” (wyniki kliniczne), „Etiology” (etiologia, przyczyna), „Anatomic localisation” (lokalizacja, miejsce wystąpienia) i „Patophysiology” (patofizjologia, rodzaj zmiany patologicznej).

Klasyfikacja według dotkniętej żyły

Żylaki można podzielić również według lokalizacji.

  • Żylaki pnia: Zaburzenia czynności dużych i małych żył powierzchownych pnia
  • Żylaki gałęzi bocznych: zaburzenia czynności gałęzi bocznych dużych żył pnia
  • Żylaki powierzchowne: zaburzenia czynności żył łączących między układem żył powierzchownych i głębokich (zwane również Blow out*)
  • Żylaki siateczkowe: zaburzenia czynności małych żył znajdujących się bezpośrednio pod skórą (średnica 1-3 mm)
  • Pajączki: zaburzenia czynności najcieńszych żył w skórze (< 1 mm)

* Krew przepływa pod wysokim ciśnieniem z żył mięśniowych do tkanki podskórnej. W wyniku tego żyła powierzchowna rozszerza się i przyjmuje postać widocznego, kulistego obrzęku.

Co można poradzić na żylaki?

Dostępne są różne, zachowawcze oraz inwazyjne, metody leczenia żylaków. Należy je zawsze rozważyć po otrzymaniu wszystkich niezbędnych wyników badań w ramach konsultacji lekarskiej. Dużą rolę odgrywa tu rodzaj choroby żylakowej, stopień zaawansowania, choroby współistniejące oraz życzenia pacjentów. Leczenie zachowawcze może zapobiec pogorszeniu się choroby. Usunięcie chorej żyły jest jednak możliwe wyłącznie poprzez (minimalnie) inwazyjny zabieg. W zależności od objawów, usunięcie żylaków może być nawet wskazane medycznie lub pilnie konieczne. W innych przypadkach termin zabiegu można wybrać na spokojnie.

Zachowawcze metody leczenia żylaków

Osoby borykające się z żylakami próbują czasem leczyć je domowymi sposobami. Jednak skuteczność tej metody nie została udowodniona naukowo.

Środki przeznaczone do leczenia żył oferowane są w postaci sprayów, maści lub żeli do stosowania na skórę oraz w postaci kapsułek do stosowania doustnego. Mówi się, że różne rośliny lecznicze, takie jak kasztanowiec lub liście czerwonej winorośli, mają działanie uszczelniające naczynia krwionośne. Nie należy jednak oczekiwać efektu większego niż lekkie zmniejszenie przekrwienia i subiektywnej ulgi. Niektórzy używają maści na bazie roślin, z antykoagulantem heparyną lub polisiarczanem chondroityny. To, czy składniki aktywne naprawdę przenikają przez skórę i mają wpływ na żyły nóg, jest raczej wątpliwe. Jednak regularne stosowanie kremu jest postrzegane jako kojący masaż i dlatego jest wysoce zalecane.  

Sport i naprzemienne prysznice poprawiają krążenie krwi w nogach, ale nie zmniejszają żylaków, nie mówiąc już o ich usunięciu. Jeśli chcesz zatuszować żylaki, możesz użyć w tym celu wodoodpornych kremów kryjących i makijażu.

W przypadku leków na receptę zalecane są np. antykoagulanty takie jak niskocząsteczkowe heparyny do wstrzykiwania, kumaryny oraz tzw. bezpośrednie doustne antykoagulanty. Ponadto można również podawać inhibitory agregacji płytek krwi, takie jak kwas octowy.

W jaki sposób podkolanówki uciskowe pomagają przy żylakach?

Z podkolanówką uciskową: funkcjonująca żyła

W przypadku żylaków konsekwentna kompresoterapia jest niezbędna i zazwyczaj jest to terapia pierwszego wyboru. Delikatny nacisk z zewnątrz jest przeciwieństwem wewnętrznego ciśnienia ścian naczynia. W ten sposób zmniejsza się ryzyko rozciągnięcia żyły. Podkolanówka uciskowa wspiera naczynia od zewnątrz. Zoptymalizowany przepływ krwi w żyłach nóg zapobiega przekrwieniu i miejscowemu zastojowi krwi. Dzięki ciśnieniu zastawki żylne lepiej się zamykają, a pompa mięśniowa żył działa płynniej. Istniejących żylaków nie da się zmniejszyć za pomocą leczenia uciskowego. Można w ten sposób jednak zapobiec pogorszeniu się objawów i złagodzić je. Po usunięciu żylaków noszenie podkolanówek uciskowych minimalizuje ryzyko powstania obrzęków i zakrzepów.

Ubezpieczenie zdrowotne pokrywa większość kosztów zakupu dwóch par podkolanówek uciskowych rocznie. Zawsze istnieje produkt, do którego maksymalna dopłata wynosi 10 euro. W zależności od wersji konieczne może być również konieczna dopłata większej kwoty. Aby osiągnąć optymalny efekt, podkolanówki powinny być dokładnie dopasowane i dlatego najlepiej zaopatrzyć się w niej w odpowiednim sklepie medycznym.

Mężczyzna zakłada kobiecie pończochę uciskową. Sceneria wygląda bajkowo, jak w bajce o Kopciuszku.

Juzo Soft

Szczególnie delikatna dzianina z mikrofibry, z której wykonano te pończochy kompresyjne, zapewnia zarówno regulację mikroklimatu, jak i komfort noszenia.

Mężczyzna w stroju odkrywcy stoi na łonie natury i spogląda w dal. Ma na sobie pończochy kompresyjne sięgające do kolan.

Juzo Adventure

Dzięki wysokiej zawartości naturalnej bawełny te pończochy kompresyjne idealnie nadają się do aktywności na świeżym powietrzu i uprawiania sportu.

Noga w pończochach uciskowych. Wokół niej owija się wąż.

Juzo Move

Opatentowana dzianina – ułatwiająca zakładanie i zdejmowanie.
 

Czarne figury szachowe leżą na skarpecie Juzo Dynamic

Juzo Dynamic

Poznaj niezawodną i wytrzymałą pończochę uciskową przeznaczoną do intensywnej pielęgnacji.

Inwazyjne metody leczenia żylaków

Jeżeli wraz z lekarzem podejmiesz decyzję o usunięciu żylaków i nie ma ku temu innych przeciwwskazań medycznych, istnieją różne zalecane metody, które można również ze sobą łączyć.

Od połowy ubiegłego wieku rozpowszechniły się metody chirurgiczne, które nie wymagają już rozcinania całej nogi. Podczas zabiegu tzw. strippingu chorą żyłę główną usuwa się za pomocą sondy. Ta metoda leczenia jest obecnie refundowana przez NFZ. Jeśli inny zabieg jest obiecujący z medycznego punktu widzenia, warto zorientować się, czy kasa chorych pokryje koszty. Na świecie dominują małoinwazyjne zabiegi endożylne.

Chirurgiczne usunięcie żylaków i miniflebektomia

W przypadku strippingu lub strippingu częściowego powiększone żyły główne są całkowicie lub częściowo usuwane podczas jednej operacji. Chirurg wprowadza sondę do naczynia krwionośnego przez małe nacięcie w pachwinie. Chorą żyłę główną wraz z bocznymi odgałęzieniami wyciąga się z nogi w jednym kawałku. Miniflebektomia służy do usuwania żylaków bocznych gałęzi. Rzadkie powikłania zabiegu usuwania żylaków, znanego również jako operacja metodą Babcocka, obejmują drętwienie i mrowienie spowodowane urazem małych nerwów w nodze, które mogą zostać uszkodzone podczas wyciągania żyły. Często dochodzi do krawiewnia w tkance podskórnej i pojawiają się siniaki. Wymagana jest późniejsza, konsekwentna terapia uciskowa .

Krosektomia

Podczas krosektomii żylaki żyły głównej są przecinane w miejscu skrzyżowania, w którym dotknięta chorobą żyła wpływa do żyły głębokiej nogi. Zapobiega to cofaniu się krwi. Ponieważ zabieg ten wykonuje się przy znieczuleniu miejscowym, jest szczególnie odpowiedni dla osób starszych z dużymi żylakami, dla których ryzyko znieczulenia ogólnego byłoby zbyt duże. W następstwie zabiegu zalecana jest także terapia uciskowa.

Obliteracja (skleroterapia, endożylna)

Płynny środek do obliteracji żylaków (polidokanol) jest wstrzykiwany cienką igłą bezpośrednio do zmienionego chorobowo naczynia. W przypadku większych żylaków substancja czynna jest spieniona. Powoduje ona uszkodzenie wewnętrznej ścianki żyły, która reaguje procesem zapalnym, skleja się i zamyka żyłę. Z biegiem czasu żylaki przekształcają się w pasmo tkanki łącznej, co określa się mianem sklerozy. Następnie dodatkowa tkanka jest rozkładana. W związku z tym skuteczność zabiegu można w pełni określić dopiero po kilku tygodniach. Zabieg jest prawie bezbolesny. Ciało rozkłada i wydala środek do obliteracji w ciągu 48 godzin. Zalecana jest późniejsza, konsekwentna terapia uciskowa  . Często koniecznych jest kilka zabiegów, ponieważ ilość składnika aktywnego na sesję jest ograniczona ze względów medycznych. Metodą obliteracji można leczyć wszystkie rodzaje żylaków, aż po żylaki żyły głównej.

Radiofrekwencja i laseroterapia (termiczna, endożylna)

Podczas tych dwóch endożylnych zabiegów termicznych z użyciem cewnika żylaki zamykane są za pomocą energii cieplnej. Jako źródła ciepła wykorzystywane są wysokoenergetyczne światło laserowe lub fale elektromagnetyczne. Obracająca się sonda jest prowadzona przez cewnik przez żylak tuż przed jego połączeniem się z żyłą głęboką nogi w pachwinie. Podczas powolnego wycofywania energia uwalniana dookoła ogrzewa ścianę żyły do ​​120 stopni. W rezultacie naczynie kurczy się i rozpuszcza z upływem czasu. Boczne gałęzie są następnie zwykle usuwane w drodze zabiegu ministrippingu. Ze względu na wysoką temperaturę konieczne jest schłodzenie i zwykle znieczulenie. Nacięcie w pachwinie, jak przy strippingu, nie jest konieczne. Dzięki temu ryzyko uszkodzenia naczyń limfatycznych i pni nerwowych jest minimalne. Zabieg jest całkowicie bezbolesny. Pacjent może natychmiast wstać, najpóźniej po dniu wrócić do domu i zazwyczaj po tygodniu znów jest zdolny do pracy. Konieczna jest późniejsza terapia uciskowa.

Rzadko stosuje się oszczędzające żyły i poprawiające przepływ krwi leczenie metodą CHIVA oraz plastykę zastawki serca, w przypadku których żylaki pozostają w organizmie, a także mechanochemiczną ablację, w przypadku której obracający się cewnik niszczy ścianę żyły, a następnie wykonuje się skleroterapię. Do rzadziej spotykanych metod leczenia należy również klejenie żylaków.

Kiedy należy zdecydować się na usunięcie żylaków?

Nie wszystkie żylaki uważane są za szkodliwe. Lecz w takim razie kiedy zdecydować się na leczenie lub całkowite usunięcie żylaków? Ponieważ żylaki, w przeciwieństwie do pajączków, są nie tylko problemem kosmetycznym, ale mogą również powodować objawy i powikłania, powinny być regularnie badane przez lekarza i kontrolowane. Żylaki nie znikają same, lecz zwykle ulegają pogorszeniu z wiekiem. Gdy tylko pojawią się objawy, których nie można złagodzić innymi metodami leczenia, lub wystąpią powikłania, chore żyły należy niezwłocznie usunąć. Niezależnie od tego, czy w planach masz zabieg usunięcia żylaków, czy nie, żylaki należy zawsze leczyć za pomocą terapii uciskowej.

Na podstawie badań naukowych nie określono jeszcze, czy żylaki należy usuwać najwcześniej, jak to możliwe.

 

O czym należy pamiętać po usunięciu lub leczeniu inwazyjnym żylaków?

Masz za sobą udany zabieg usunięcia lub leczenie żylaków? Na tym etapie należy zwrócić uwagę na kilka rzeczy, aby rekonwalescencja przebiegła pomyślnie. W zależności od metody pamiętaj o następujących kwestiach:

Uważność po znieczuleniu

Upewnij się, że po znieczuleniu ktoś może zabrać lub odprowadzić Cię do domu. Przez 24 godziny powstrzymaj się od prowadzenia samochodu oraz wychodzenia samemu z domu. W pierwszych dniach po zabiegu odradza się również spożywania alkoholuobsługi ciężkich maszyn. W przypadku powikłań takich jak gorączka, wymioty, dreszcze, ból i problemy z oddychaniem, należy natychmiast zasięgnąć porady lekarza.

Przyjmowanie leków

Zażywaj przepisane leki zgodnie z receptą.

Poprosić o założenie opatrunku

Założony bandaż powinien zostać usunięty wyłącznie przez personel medyczny podczas pierwszej wizyty kontrolnej.

Noszenie pończoch uciskowych

Następnie konsekwentnie noś podkolanówki uciskowe — tak długo, jak przewidział lekarz.

Ruch

Długie spacery, najlepiej w towarzystwie, są dozwolone, jeśli czujesz się na siłach. Sprzyjają one rekonwalescencji. Najlepiej powstrzymaj się od uprawiania sportu bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Należy unikać intensywnego światła i wysokiej temperatury

Należy unikać upałów i intensywnego słońca, np. sauny lub opalania, do momentu zagojenia się rany. Ciepłe prysznice są dozwolone.

Podnieść nogi

Zwłaszcza w ciągu pierwszych kilku dni należy raz po raz podnosić nogi, aby je odciążyć. Można w ten sposób zapobiec zastojowi limfatycznemu. Unikaj długiego stania lub siedzenia i krzyżowania nóg.

 

Kontrola

Aby zabezpieczyć proces gojenia i zapobiec ewentualnym powikłaniom na wczesnym etapie, bezwględnie wybierz się na wszystkie wizyty kontrolne.

Inne obrazy kliniczne choroby